Electronic Biofouling Management Platform

Subsee wraz ze Smart Nautilus uruchomiły elektroniczną platformę do zarządzania biofoulingiem na statkach handlowych, która łączy dane z inspekcji podwodnych, monitoringu powłok i wymogów regulacyjnych w jedno środowisko robocze. Rozwiązanie jest już wdrażane na jednostkach we flocie międzynarodowej i celuje w moment, w którym zarządzanie biofoulingiem przestaje być dodatkiem do ISM a staje się realnym wymogiem portów i administracj

Od martwego planu do żywej platformy operacyjnej

Klasyczny Plan Zarządzania Biofoulingiem to statyczny dokument, który opisuje założenia ale słabo odzwierciedla realną historię kadłuba, tras i czyszczeń. Smart Nautilus we współpracy z Subsee odwraca tę logikę. Punktem wyjścia jest cyfrowa platforma, do której spływają dane z inspekcji ROV, historii postojów, zabiegów czyszczących i informacji o powłoce, a dopiero z tego budowane są plany i raporty.

Jak podkreśla zespół Smart Nautilus celem jest biofouling management plan, który faktycznie żyje razem ze statkiem zamiast leżeć w segregatorze na mostku. Subsee wnosi do tego ekosystemu interaktywne szkolenie operatorów ROV oparte na technologii precyzyjnych inspekcji podwodnych testowanych m.in. w kontrolowanych warunkach CTO w Gdańsku co pozwala na powtarzalność, porównywalność i archiwizację stanu kadłuba w czasie.

Biofouling jako ryzyko przenoszenia gatunków inwazyjnych

Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) zaktualizowała w 2023 r. wytyczne dotyczące zarządzania biofoulingiem (Resolution MEPC.378(80)), ale na poziomie globalnym mają one wciąż charakter zaleceń a nie twardego prawa. Równolegle część państw i administracji portowych przeszła już z poziomu wytycznych na poziom obowiązkowych wymogów dla statków wchodzących do ich wód.

Biofouling przestaje być wyłącznie problemem oporów kadłuba i zużycia paliwa, a staje się jednym z kluczowych wektorów przenoszenia gatunków inwazyjnych między akwenami co wprost odzwierciedlają zaktualizowane wytyczne IMO. W praktyce oznacza to, że stan kadłuba oraz sposób zarządzania porostami są coraz częściej powiązane z możliwością wejścia do portu i zakresem eksploatacji w konkretnych jurysdykcjach.

Na poziomie krajowym i regionalnym przepisy idą krok dalej. Brazylia wprowadza jeden z najbardziej restrykcyjnych reżimów na świecie w ramach NORMAM‑401 z pełnym egzekwowaniem sankcji (w tym kar i potencjalnego zatrzymania jednostki) od 10 czerwca 2026 r. oraz wymaganiem posiadania BFMP i BFRB dla statków powyżej 24 m. Australia stosuje Biosecurity Amendment (Biofouling) Regulations 2021, które po okresie „education phase” są w pełni egzekwowane od grudnia 2023 r., a armatorzy muszą wykazać wdrożony plan i rejestr biofoulingu lub alternatywne działania czyszczące.

Nowa Zelandia już od 2018 r. wymaga czystego kadłuba w praktyce potwierdzonego dowodami inspekcji lub czyszczenia przed zawinięciem, z możliwością nakazania opuszczenia wód NZ w razie nadmiernego porostu. W USA stan Kalifornia egzekwuje własny program Marine Invasive Species Program (MISP) dla statków ≥300 GT a podobne reżimy rozwijają Kanada i Singapur łącząc wymagania planów, rejestrów i kontroli czyszczeń kadłuba z ochroną wrażliwych ekosystemów.

Na horyzoncie widać też przejście z modelu dobrowolnego na globalnie obowiązujący. IMO prowadzi prace nad prawnie wiążącym instrumentem w sprawie biofoulingu, który ma przekształcić obecne wytyczne w konwencję podobną w logice do Ballast Water Management Convention co w perspektywie kolejnych lat przełoży się na obowiązkowy BFMP i Record Book dla wszystkich statków niezależnie od tras żeglugowych.

Dla armatorów oznacza to konieczność nie tylko posiadania planu ale wykazania spójnej historii działań. Kiedy i gdzie czyszczono kadłub, w jakim stanie był w kluczowych portach, jak dobierano powłoki i harmonogram serwisu by ograniczać ryzyko transferu obcych organizmów. W praktyce oznacza to, że ładnie napisany biofouling management plan przestaje wystarczać. Porty i administracje oczekują spójnego obrazu i jasnych odpowiedzi jakie były wyniki inspekcji, jakie działania naprawcze podjęto i jak to się ma do zadeklarowanej strategii zarządzania biofoulingiem.

Jak podkreśla zespół Subsee Smart Nautilus, „dla armatora coraz większym problemem nie jest sam biofouling, ale udowodnienie, że był zarządzany w sposób zgodny z rosnącymi wymaganiami regulacyjnymi”. To właśnie tę lukę między dokumentem a dowodami  wypełnia Electronic Biofouling Management Platform.

Jak działa Electronic Biofouling Management Platform?

W praktyce rozwiązanie można opisać w trzech warstwach:

• Warstwa pozyskiwania danych. Inspekcje ROV realizowane przez przeszkolone załogi statków dostarczają powtarzalne zdjęcia i wideo uzupełnione o ocenę stanu powłoki, poziomu porostu i lokalizację na kadłubie.

• Warstwa analityczna. Specjaliści Smart Nautilus analizują zebrany materiał, oceniają wpływ biofoulingu na osiągi jednostki i ryzyko regulacyjne a wyniki zamieniają w czytelne raporty i rekomendacje działań.

• Warstwa dokumentacyjna. Wszystkie inspekcje, raporty i działania korygujące są archiwizowane i trendowane na platformie Smart Nautilus tak aby armator miał w jednym miejscu historię biofoulingu statku gotową do okazania administracjom portowym i ubezpieczycielom.

Co faktycznie wnosi Electronic Biofouling Management Platform?

Subsee wnosi do projektu doświadczenie w podwodnych inspekcjach z wykorzystaniem zaawansowanych systemów ROV testowanych m.in. w infrastrukturze CTO S.A., gdzie w kontrolowanych warunkach sprawdzano precyzję prowadzenia inspekcji kadłuba i jakość dokumentacji w scenariuszach z biofoulingiem. Smart Nautilus specjalizuje się w wczesnym wykrywaniu porostu, monitorowaniu powłok i podejściu „data‑driven” do utrzymania podwodnych części kadłuba.

Wspólna platforma elektroniczna ma spiąć te kompetencje w jedno środowisko robocze armatora:

• Platformę szkoleniową do inspekcji ROV

• Cyfrowy rejestr planu zarządzania biofoulingiem (Biofouling Management Plan) z możliwością jego bieżącej aktualizacji;
• Systematyczne gromadzenie danych z inspekcji (ROV, nurkowie, roboty czyszczące) wraz z georeferencją, stanem powłoki i klasyfikacją biofoulingu;
• Historię czyszczeń kadłuba i śrub, w tym metody, lokalizacje, parametry środowiskowe oraz powiązanie z trasami statku;
• Mechanizmy generowania dokumentów i raportów wymaganych przez administracje portowe, towarzystwa klasyfikacyjne i ubezpieczycieli.

„Naszym celem jest, aby armator w kilka kliknięć mógł przedstawić portowi spójną historię biofoulingu konkretnej jednostki od planu, przez inspekcje, po działania korygujące” to podejście konsekwentnie przewija się w komunikacji Smart Nautilus.

Innowacyjność: od produktu do ekosystemu danych

Dla armatora innowacja polega więc nie na kolejnym gadżecie przewożonym na pokładzie statku ale na odejściu od reaktywnego modelu, w którym interweniujemy dopiero przy znacznym wzroście pokrycia kadłuba organizmami porostowymi skutkującym podwyższonym oporem hydrodynamicznym na rzecz systemu, który pozwala planować działania utrzymaniowe z wyprzedzeniem zanim pojawi się zauważalny spadek prędkości czy wzrost zużycia paliwa. Model oparty na danych ułatwia planowanie prac w oknach postojowych, dobór strategii powłok i czyszczeń do konkretnych tras oraz redukcję oporów kadłuba, zużycia paliwa i emisji przy jednoczesnym ograniczeniu przenoszenia gatunków inwazyjnych.

Znaczenie dla floty handlowej

Międzynarodowa flota handlowa stoi dziś w obliczu równoległych presji. Dekarbonizacja, zaostrzające się regulacje środowiskowe, rosnące koszty paliwa i coraz dokładniejsza kontrola w portach. Biofouling, który przez lata traktowano jako koszt uboczny eksploatacji, staje się jednym z punktów gdzie administracje oczekują twardych danych a nie pustych deklaracji.

Wdrażana na statkach Electronic Biofouling Management Platform wpisuje się w ten trend. Pozwala operatorom pokazać, że zarządzanie biofoulingiem jest procesem ciągłym, mierzalnym i udokumentowanym a nie jednorazowym działaniem przygotowywanym wyłącznie na potrzeby inspekcji. W efekcie zgodność z przepisami przestaje być wyłącznie kosztem, a zaczyna przekładać się na niższe zużycie paliwa, mniejsze ryzyko przestojów i realny wkład w ograniczanie rozprzestrzeniania się gatunków obcych między akwenami.

Więcej informacji o platformie, możliwościach jej wdrożenia we flocie oraz praktycznych scenariuszach użycia znajdą Państwo na stronach partnerów projektu:

Subsee: www.subsee.pl,

Smart Nautilus: https://smartnautilus.com

oraz na stronie informacyjnej poświęconej Electronic Biofouling Management Platform: https://app.easy.tools/pages/electronic-biofouling-managment-com.